نقش آموزش مهارت های روان شناختی والدین در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان: گذر از نقش سنتی به نقش تسهیل گر

هدف این مقاله، بررسی تاثیر نظام مند آموزش های روان شناختی به والدین بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. در مدل های سنتی، نقش والدین عمدتا به نظارت بر تکالیف و پیگیری نمرات محدود می شد. با این حال، یافته های نوین روان شناسی تربیتی نشان می دهد که پیشرفت تحصیلی، پیامدی چندبعدی و شدیدا متاثر از عوامل عاطفی، هیجانی و ارتباطی است. این پژوهش به روش مروری-تحلیلی و با بررسی متون معتبر انجام شده است. یافته ها حاکی از آن است که آموزش والدین در حیطه هایی مانند «اصول فرزندپروری مثبت»، «تقویت هوش هیجانی»، «ایجاد محیط حمایتی-انگیزشی» و «مدیریت ارتباط موثر»، به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق تقویت خودپنداره تحصیلی، انگیزه درونی و مهارت های خودتنظیمی دانش آموز، به بهبود عملکرد تحصیلی آنان می انجامد. نتیجه گیری کلی این است که توانمندسازی روان شناختی والدین، یک راهبرد موثر و پایدار برای شکوفایی تحصیلی فرزندان محسوب شده و ضرورت گنجاندن آن در برنامه های مداخلاتی مدارس احساس می شود.

Keywords:

آموزش والدین , پیشرفت تحصیلی , روان شناسی تربیتی , فرزندپروری مثبت , خودپنداره تحصیلی