رابطه سبک دلبستگی زوجین با رضایت زناشویی و تعارضات بین فردی: رویکرد روان شناسی بالینی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه سبک های دلبستگی زوجین با رضایت زناشویی و تعارضات بین فردی در چارچوب روان شناسی بالینی است. پژوهش از نوع توصیفی همبستگی و به روش ترکیبی (کمی و کیفی) انجام شد. جامعه پژوهش شامل زوجین متاهل ۲۵ تا ۴۵ ساله بود که نمونه ای به حجم ۲۰۰ زوج به روش هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه دلبستگی بزرگسالان (ECR)، پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ، پرسشنامه تعارضات زناشویی، و مصاحبه بالینی نیمه ساختاریافته بودند. یافته ها نشان داد که سبک دلبستگی امن با رضایت زناشویی رابطه مثبت و معنادار دارد، در حالی که سبک های اجتنابی و مضطرب با تعارضات زناشویی رابطه مثبت و معنادار داشتند. نتایج رگرسیون نشان داد که سبک های دلبستگی توانستند ۵۰٪ از واریانس رضایت زناشویی و ۴۲٪ از واریانس تعارضات را پیش بینی کنند. تحلیل روانکاوانه مصاحبه ها نیز نشان داد که سبک های دفاعی روانی نقش میانجی مهمی در این رابطه دارند. این یافته ها تاکید می کنند که شناسایی و اصلاح سبک های دلبستگی ناایمن و تقویت مکانیزم های دفاعی بالغ می تواند به بهبود کیفیت زندگی زناشویی و کاهش تعارضات بین فردی منجر شود. پژوهش حاضر علاوه بر ارزش بالینی، قابلیت توسعه در سطح دکتری و مطالعات ملی را دارد.

Keywords:

سبک های دلبستگی , رضایت زناشویی , تعارضات بین فردی , روانکاوی , روان شناسی بالینی خانواده