تاثیر آموزش مهارت های تنظیم هیجان بر طراحی برنامه درسی انعطاف پذیر و ارتقای خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر آموزش مهارت های تنظیم هیجان بر خودکارآمدی تحصیلی و انعطاف پذیری برنامه درسی دانش آموزان بود. روش پژوهش از نوع تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان متوسطه دوم در شهر تهران بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های استاندارد تنظیم هیجان، خودکارآمدی تحصیلی و طراحی برنامه درسی انعطاف پذیر بودند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و روش های آماری ANOVA، MANCOVA و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که آموزش مهارت های تنظیم هیجان تاثیر معناداری بر افزایش خودکارآمدی تحصیلی و انعطاف پذیری برنامه درسی دارد (p < ۰.۰۱). همچنین، خودکارآمدی تحصیلی و انعطاف پذیری برنامه درسی دارای همبستگی مثبت و معنادار بودند (r = ۰.۶۸، p < ۰.۰۱). تحلیل کواریانس چندمتغیری (MANCOVA) نیز تایید کرد که آموزش مهارت های تنظیم هیجان یک مداخله موثر برای ارتقای عملکرد تحصیلی و روانشناختی دانش آموزان است (Wilks’ Lambda = ۰.۴۲, F(۲,۵۷) = ۳۹.۱۸, p < ۰.۰۰۱). نتایج پژوهش نشان می دهد که ترکیب مهارت های روانشناختی و طراحی برنامه درسی انعطاف پذیر می تواند یک رویکرد بین رشته ای موثر در آموزش و پرورش ایجاد کند و به بهبود انگیزش، خودکارآمدی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان منجر شود. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود مهارت های تنظیم هیجان در برنامه های آموزشی مدارس گنجانده شود و برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر مورد توجه ویژه قرار گیرد.

Keywords:

تنظیم هیجان , خودکارآمدی تحصیلی , برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر , روانشناسی مثبت گرا , آموزش بین رشته ای