ادغام مولفه های روان شناسی مثبت گرا در برنامه ریزی درسی: راهبردی نوین برای پرورش شایستگی های هیجانی – اجتماعی دانش آموزان

امروزه نظام های آموزشی بیش از هر زمان دیگری نیازمند برنامه ریزی درسی هستند که نه تنها انتقال دانش، بلکه رشد هیجانی و اجتماعی دانش آموزان را نیز تضمین کند. روان شناسی مثبت گرا با تاکید بر مفاهیمی چون امید، خوش بینی، تاب آوری و شایستگی های هیجانی–اجتماعی، می تواند بستر نوینی برای تحول در محتوای آموزشی فراهم آورد. هدف این پژوهش بررسی امکان ادغام مولفه های روان شناسی مثبت گرا در برنامه ریزی درسی و ارائه راهبردهایی کاربردی برای ارتقای کیفیت یادگیری و سلامت روانی دانش آموزان است. روش پژوهش به صورت تحلیلی–مروری و با استفاده از منابع معتبر داخلی و خارجی انجام گرفته است. نتایج نشان می دهد که گنجاندن مولفه هایی چون آموزش هوش هیجانی، خودکارآمدی، قدردانی و روابط مثبت در ساختار برنامه درسی می تواند موجب بهبود انگیزش تحصیلی، کاهش افت تحصیلی و ارتقای سازگاری اجتماعی شود. همچنین، ادغام این مولفه ها نیازمند بازنگری در اهداف، محتوا، روش های تدریس و ارزشیابی درسی است. در پایان، الگویی پیشنهادی برای تلفیق روان شناسی مثبت گرا در برنامه ریزی درسی مدارس ارائه شده است که می تواند به عنوان راهبردی نوین برای پرورش نسل توانمند، امیدوار و متعهد به ارزش های اجتماعی مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

روان شناسی مثبت گرا , برنامه ریزی درسی , شایستگی های هیجانی–اجتماعی , آموزش و پرورش , سلامت روان