برنامه ریزی درسی و تاب آوری روانی: رویکردی نوین در آموزش برای قرن بیست ویکم

تاب آوری روانی به عنوان یکی از ظرفیت های مهم روان شناختی، نقشی اساسی در توانایی دانش آموزان برای مقابله با فشارهای تحصیلی و اجتماعی ایفا می کند. از سوی دیگر، برنامه ریزی درسی نه تنها ابزاری برای سازمان دهی محتوا و اهداف آموزشی است، بلکه بستری برای پرورش مهارت های زندگی و توانمندی های فردی محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط میان برنامه ریزی درسی و تاب آوری روانی انجام شده است. بر اساس مرور ادبیات نظری و مطالعات پیشین، می توان نتیجه گرفت که برنامه های درسی نوین با تاکید بر مهارت های حل مسئله، مدیریت استرس و کار گروهی، به طور معناداری در تقویت تاب آوری روانی دانش آموزان موثر هستند. همچنین یافته ها نشان می دهند که طراحی و اجرای برنامه های درسی مبتنی بر نیازهای روان شناختی قرن بیست ویکم می تواند به ارتقای انگیزش تحصیلی، افزایش سلامت روان و بهبود عملکرد آموزشی منجر شود. این مقاله با رویکردی میان رشته ای تلاش دارد ضمن تبیین نقش متقابل تاب آوری روانی و برنامه ریزی درسی، راهکارهایی عملی برای ارتقای کیفیت آموزش در نظام آموزشی ارائه دهد.

Keywords:

تاب آوری روانی , برنامه ریزی درسی , مهارت های زندگی , انگیزش تحصیلی , قرن بیست ویکم