نقش خانواده کنترل گر بر اضطراب نوجوانان

دوره نوجوانی، مرحله ای حیاتی و همراه با دگرگونی های عمیق است که در آن، مدیریت هیجانات و حفظ سطح متعادل اضطراب، سنگ بنای سلامت روان محسوب می شود. این مقاله مروری به بررسی عوامل چندگانه ای می پردازد که در شکل گیری و تداوم اضطراب نوجوانی نقش دارند. یافته ها موید آن است که این پدیده، حاصل تعامل پیچیده ای بین عوامل درونی-فردی (نظیر استعداد ژنتیکی، خلق و خو و تجربیات منفی) و عوامل بیرونی-خانوادگی است. در این میان، کنترلگری افراطی والدین به عنوان یک عامل تعیین کننده، از طریق دو مکانیسم اصلی، اضطراب را تشدید می کند: نخست، القای ادراک دائمی از تهدید در محیط زندگی نوجوان، و دوم، ممانعت از شکل گیری مهارت های مقابله ای کارآمد و تقویت باورهای منفی درباره خودکارآمدی. این فرآیندها در نهایت می توانند به بروز «درماندگی اکتسابی» و افت عملکرد شود که خود به تشدید چرخه معیوب اضطراب دامن می زند.

Keywords:

نوجوانی , سلامت روان , اضطراب , کنترلگری والدین , درماندگی اکتسابی , سبک فرزندپروری , مهارت های مقابله ای