رابطه تحمل پریشانی و خودکارآمدی والدینی با نقش میانجی خودتمایزیافتگی در بین مادران دارای فرزند دختر ۳ تا ۶ ساله استان اصفهان

هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه تحمل پریششی و خودکارآمدی والدینی با نقش میانجی خودتمایزیافتگی در بین مادران دارای فرزند دختر سه تا شش ساله در استان اصفهان بود. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه مادران دارای فرزند دختر سه تا شش ساله شهر اصفهان بود که از میان آنان، تعداد ۲۵۰ نفر به روش در دسترس انتخاب و به پرسش نامه های استاندارد تحمل پریشانی (سایمونز و گاهر، ۲۰۰۵)، خودکارآمدی والدینی (کولمن و کاراکر، ۲۰۰۰) و خودتمایزیافتگی (اسکورن و فریدلندر، ۱۹۹۸) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از نرم افزار تخصصی AMOS نسخه ۲۶ تحلیل شد. نتایج تحلیل مسیر نشان داد بین تحمل پریشانی و خودکارآمدی والدینی رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد((β = ۰.۳۱، p < ۰.۰۱)) همچنین، یافته های آزمون میانجی گری به روش بوت استرپینگ نشان داد که خودتمایزیافتگی نقش میانجی معناداری در رابطه بین تحمل پریشانی و خودکارآمدی والدینی ایفا می کند. میزان اثر غیرمستقیم (۰/۱۹ = اثر غیرمستقیم، ۹۵ درصد بازه اطمینان = ۰/۰۸ تا ۰/۳۵) حاکی از آن است که بخشی از تاثیر تحمل پریشانی بر خودکارآمدی والدینی، از طریق افزایش سطح تمایزیافتگی مادران اعمال می شود. یافته های این پژوهش، اهمیت توانایی مادران در مدیریت هیجانات منفی و حفظ مرزهای هیجانی سالم با فرزند را در افزایش احساس خودکارآمدی والدینی، برجسته می سازد.

Keywords:

تحمل پریشانی , خودکارآمدی والدینی , خودتمایزیافتگی