پیش بینی پیشرفت تحصیلی براساس استفاده از فناوری اطلاعات و خودنظم دهی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر بهبهان

این پژوهش با هدف پیش بینی پیشرفت تحصیلی براساس استفاده از فناوری اطلاعات و خودنظم دهی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر بهبهان انجام شده است. به همین منظور از بین دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر بهبهان به تعداد ۳۰۰۰ نفر در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳، براساس فرمول کرجسی و مورگان تعداد ۳۴۱ نفر، با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه پیشرفت تحصیلی فام و تیلور (۱۹۹۰)، پرسشنامه فناوری اطلاعات (محمودی، ۱۳۹۲) و پرسشنامه خودنظم دهی (کانل و ریانل، ۱۹۸۷) در اختیار آزمودنی ها قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی انجام شد. در قسمت آمار توصیفی داده های به دست آمده به صورت فراوانی، میانگین، انحراف استاندارد ارائه شد و در قسمت آمار استنباطی، از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج به دست آمده در این پژوهش نشان داد که بین استفاده از فناوری اطلاعات با پیشرفت تحصیلی (r = ۰/۴۷۲، p < ۰/۰۱)، بین خودنظم دهی با پیشرفت تحصیلی (r = ۰/۵۲۳، p < ۰/۰۱) رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد.

Keywords:

پیشرفت تحصیلی , فناوری اطلاعات , خودنظم دهی