رابطه بین آموزش مجازی و یادگیری فعال با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول شهر دهدشت

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین آموزش مجازی و یادگیری فعال با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول شهر دهدشت بوده است. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر نحوه گردآوری داده ها از نوع تحقیقات کمی و از نظر ماهیت، توصیفی و از نوع همبستگی می باشد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر دهدشت می باشد، که در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ مشغول به تحصیل هستند. نمونه آماری با استفاده از روش تصادفی ساده و با استفاده از جدول کرجسی-مورگان ۳۶۷ نفر انتخاب گردید. برای جمع آوری داده ها پرسشنامه پیشرفت تحصیلی فام و تیلور(۱۹۹۴)، پرسشنامه آموزش مجازی کیم و همکاران (۲۰۰۴) و پرسشنامه یادگیری فعال چانگ و همکاران(۲۰۱۰) استفاده شده است. روایی پرسشنامه ها به تایید اساتید و صاحب نظران رسید و پایایی آن ها در این پژوهش به ترتیب (۰.۹۱)، (۰.۸۹) و (۰.۸۹) به دست آمده است. داده ها به دو روش توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند. در بررسی توصیفی داده ها از فراوانی، درصد، میانگین استفاده شده است. برای بررسی سوالات پژوهش از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با استفاده از نرم افزار آماری SPSS نسخه ۲۶ استفاده شده است. نتایج همبستگی پیرسون نشان داد رابطه آموزش مجازی و یادگیری فعال و مولفه های آن ها با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مثبت و معنادار است. همچنین نتایج اجرای رگرسیون نشان داد که مولفه های آموزش مجازی و یادگیری فعال به صورت همزمان توان تبیین و پیش بینی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را دارند و از میان مولفه های آموزش مجازی، بعد قصد استفاده از آموزش مجازی و از بین مولفه های یادگیری فعال، بعد ارتباط بین فردی سهم بیشتری در پیش بینی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر دهدشت دارند.

Keywords:

پیشرفت تحصیلی , آموزش مجازی , یادگیری فعال