بررسی رابطه بین قابلیت جذب دانش و عملکرد سازمانی با توجه به نقش تعدیلگر نوآوری سازمانی در معنیت اجتماعی و کلتوری شهرداری کابل، افغانستان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین قابلیت جذب دانش و عملکرد سازمانی با توجه به نقش تعدیل گر نوآوری سازمانی در شهرداری کابل انجام شده است. اهمیت این پژوهش در آن است که سازمان های عمومی و خدماتی مانند شهرداری ها برای پاسخگویی به نیازهای روزافزون شهروندان و ارتقای کیفیت خدمات خود، بیش از هر زمان دیگر نیازمند بهره گیری از ظرفیت های دانشی و تقویت فرهنگ نوآورانه هستند. این تحقیق از نظر ماهیت، کاربردی و از لحاظ روش، توصیفی–پیمایشی است. جامعه آماری شامل مدیران و کارکنان شهرداری کابل بوده و برای گردآوری داده ها از پرسشنامه استاندارد استفاده گردیده است. داده های به دست آمده با استفاده از روش های آماری (از جمله تحلیل عاملی تاییدی و رگرسیون چندگانه) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که بین قابلیت جذب دانش و عملکرد سازمانی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. مولفه های توانایی و انگیزش کارکنان به عنوان ابعاد کلیدی قابلیت جذب دانش، نقش قابل توجهی در بهبود عملکرد دارند. نوآوری سازمانی به عنوان یک متغیر تعدیل گر، اثرگذاری قابلیت جذب دانش بر عملکرد را تقویت می کند. به بیان دیگر، هرچه سطح نوآوری سازمانی بالاتر باشد، دانش جذب شده اثربخش تر در بهبود عملکرد سازمانی به کار گرفته می شود.

Keywords:

عملکرد سازمانی , قابلیت جذب دانش , نوآوری سازمانی