تاثیر نوروساینس بر پیشبرد درمان اضطراب در کودکان با نیازهای ویژه

اضطراب یکی از شایع ترین مشکلات روانی در کودکان با نیاز ویژه است که می تواند کیفیت زندگی آن ها و خانواده هایشان را به شدت تحت تاثیر قرار دهد. با پیشرفت علم نوروساینس، رویکردهای درمانی جدیدی برای کاهش اضطراب پیشنهاد شده اند که مبتنی بر شناخت عملکردهای مغزی و استفاده از تکنیک های مرتبط هستند. هدف از این مطالعه، بررسی اثربخشی رویکردهای نوروساینس در درمان اضطراب کودکان با نیاز ویژه و تحلیل نقش تکنیک های نوین مبتنی بر علوم اعصاب در بهبود علائم اضطراب است. این مطالعه به صورت مروری انجام شده است و از مقالات و پژوهش های معتبر منتشرشده در پایگاه های علمی فارسی و لاتین استفاده شده است. منابع با استفاده از کلیدواژه های مرتبط انتخاب و بر اساس معیارهای ورود و خروج مشخص، تحلیل شدند. بررسی ها نشان می دهد که استفاده از روش های نوروساینس، از جمله نوروفیدبک، تحریک مغزی غیرتهاجمی (TMS و tDCS) و مدیتیشن مبتنی بر نوروساینس، تاثیر قابل توجهی در کاهش علائم اضطراب کودکان با نیاز ویژه دارد. همچنین، مطالعات نشان داده اند که این رویکردها می توانند به بهبود توانایی های شناختی و تنظیم هیجانی کودکان کمک کنند. استفاده از تکنیک های نوروساینس به عنوان رویکردی نوین می تواند اثربخشی بالایی در مدیریت اضطراب در کودکان با نیاز ویژه داشته باشد. این تکنیک ها به دلیل غیرتهاجمی بودن و تمرکز بر عملکردهای مغزی، می توانند به عنوان مکملی برای روش های درمانی سنتی مورد استفاده قرار گیرند. پیشنهاد می شود تحقیقات بیشتری با جامعه آماری گسترده تر در این زمینه انجام شود تا تاثیرات بلندمدت این روش ها بررسی گردد.

Keywords:

اضطراب , نوروساینس , کودکان با نیاز ویژه , نوروفیدبک , تحریک مغزی غیرتهاجمی , علوم اعصاب