تاثیر موسیقی درمانی در روش فعال بر کاهش رفتارهای کلیشه ای، پرخاشگری و تنش و افزایش ارتباط، تعامل اجتماعی و ارتباط چشمی در افراد مبتلا به طیف اتیسم حاد

اوتیسم یکی از اختلال های حاد کودکان محسوب می شود و تا بزرگسالی بلکه تا ابد با آنها باقی خواهد ماند، مداخلاتی که بتواند به بهبود کارکردهای روانشناختی، فردی و اجتماعی آنها کمک کند بسیار ارزشمند محسوب می شود. اثربخشی موسیقی درمانی در روش فعال بر کاهش رفتارهای کلیشه ای، پرخاشگری و تنش و افزایش ارتباط، تعامل اجتماعی و ارتباط چشمی در افراد مبتلا به طیف اتیسم حاد بود. روش پژوهش شبه آزمایشی بود. جامعه آماری کلیه افراد مبتلا به اختلال اوتیسم شهر تهران در سال ۹۹-۱۳۹۸ بود. نمونه آماری شامل تعداد ۱۱ نفر از افراد مبتلا به اتیسم در یکی از مراکز درمانی و حمایتی شهر تهران بود. نمونه گیری به صورت تمام شماری بود. ابزار جمع آوری داده های پژوهش شامل مقیاس اندازه گیری و رتبه بندی اوتیسم گیلیام (گارز) و پرسشنامه پرخاشگری (واحدی) بود که هر دوی این پرسشنامه ها فرم تکمیل شونده توسط مربی بود. داده ها با نرم افزار SPSS و با آزمون تی جفت شده برای مقایسه مقادیر پیش آزمون با پس آزمون تحلیل شد. یافته ها نشان داد اثر مداخله ای توانسته است رفتارهای کلیشه ای، پرخاشگری کلامی-تهاجمی، پرخاشگری فیزیکی-تهاجمی و پرخاشگری را به طور معناداری کاهش دهد و نیز میزان ارتباط، تعامل اجتماعی، ارتباط چشمی و ارتباط کلامی را به طور معناداری افزایش دهد. اما پرخاشگری رابطه ای و خشم تکانشی را تغییر معناداری نداده است. با توجه به نتایج پژوهش می توان گفت به کاربردن موسیقی درمانی در روش فعال موجب بهبود وضعیت افراد دارای اختلال اوتیسم می شود و می توان از این روش استفاده کرد.

Keywords:

اوتیسم , نشانگان اوتیسم , رفتارهای کلیشه ای , پرخاشگری و تنش , ارتباط , تعامل اجتماعی , ارتباط چشمی