تاثیر درمان شناختی-رفتاری بر خودآگاهی هیجانی و حساسیت اضطرابی سالمندان مبتلا به دیابت نوع ۲

بیماری دیابت از بیماری های مزمن و شایعی است که فرد مبتلا را با عوارض جسمی و روانشناختی مواجه می سازد. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی- رفتاری بر خودآگاهی هیجانی، و حساسیت اضطرابی در سالمندان مبتلا به دیابت نوع ۲ انجام شد. پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه سالمندان مبتلا به دیابت نوع ۲ مرکز رنگین کمان شهر رشت بودند که به روش نمونه گیری در دسترس ۳۰ نفر انتخاب و سپس بصورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره جایگزین شدند. از شاخص حساسیت اضطراب رایس و همکاران (۱۹۸۶) و پرسشنامه خودآگاهی هیجانی گرنت، فرانکلین و لانگفورد (۲۰۰۲) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. تحلیل داده ها در نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ با استفاده از آنالیز کوواریانس چندمتغیره (مانکوا) نشان داد که درمان شناختی- رفتاری بر حساسیت اضطرابی (P<۰.۰۰۱، F=۳۶.۹۷) و خودآگاهی هیجانی (P<۰.۰۰۱، F=۱۱.۲۳) بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ تاثیرگذار است. درمان شناختی- رفتاری می تواند با کمک به رهاسازی افراد از افکار ناخواسته، عادت ها و الگوهای رفتاری ناسالم، باعث کاهش حساسیت اضطرابی و افزایش خودآگاهی هیجانی در بیماران مبتلا به دیابت شود.

Keywords:

درمان شناختی رفتاری , حساسیت اضطرابی , خودآگاهی هیجانی , دیابت