رابطه تجارب ناخوشایند دوران کودکی، تنظیم شناختی هیجان و احساس انسجام روانی در دانشجویان

دانشجویان با ورود به دانشگاه و یا قبولی در مقطع تحصیلات تکمیلی در معرض استرس های فراوانی قرار می گیرند که احساس انسجام روانی آنان به خطر می افتد. پژوهش ها نشان داده اند که تجارب ناخوشایند دوران کودکی و تنظیم شناختی هیجان بر احساس انسجام روانی اثر دارند؛ بنابراین لزوم انجام پژوهش در این زمینه ضروری می باشد. پژوهش حاضر بررسی رابطه تجارب ناخوشایند دوران کودکی و تنظیم شناختی هیجان با احساس انسجام روانی در دانشجویان است. پژوهش از نوع همبستگی است و جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه دانشجویان دانشکده روان شناسی دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز در گروه سنی ۱۸ تا ۳۰ سال می باشد. روش نمونه گیری در دسترس است و حجم نمونه در این تحقیق ۱۲۰ نفر می باشد. ابزار جمع آوری داده ها عبارتند از: پرسشنامه تجربیات ناخوشایند دوران کودکی فیلیتی (۱۹۹۸)، پرسشنامه تنظیم شناختی گارنفسکی و کریچ (۲۰۰۶) و پرسشنامه احساس انسجام فلنسبرگ (۲۰۰۶) است. تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ و بر اساس شاخص های آمار توصیفی و استنباطی است برای آزمون فرضیه ها از روش همبستگی و تحلیل رگرسیون گام به گام استفاده شد. نشان داد که بین متغیرهای تجارب ناخوشایند دوران کودکی و تنظیم شناختی هیجان با احساس انسجام روانی رابطه معناداری وجود دارد (p<۰/۰۱) و نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که تجارب ناخوشایند دوران کودکی ۲۵/۰- درصد، راهبردهای انطباقی ۶۳/۰ درصد، راهبردهای غیرانطباقی ۴۳/۰- درصد، توانستند انسجام روانی را پیش بینی کنند (p>۰/۰۵). نتیجه گیری می شود که تجارب ناخوشایند دوران کودکی و تنظیم شناختی هیجان رابطه ی موثری بر احساس انسجام روانی در دانشجویان دارند و می توان در برنامه ریزی دانشگاهی به این موارد برای بهره وری دانشجویان توجه ویژه ای گردد.

Keywords:

احساس انسجام روانی , تجارب ناخوشایند دوران کودکی , تنظیم شناختی هیجان , دانشجویان