رابطه تاب آوری و تنظیم هیجان با رشد پس از سانحه در افراد دارای تجربه سوگ ناشی از کرونا ویروس

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه تاب آوری و تنظیم هیجان با رشد پس از سانحه بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش های کاربردی و از لحاظ روش از نوع مطالعات همبستگی است. جامعه پژوهش را کلیه افراد دارای تجربه از دست دادن یکی از عزیزان در خانواده (شامل والدین، برادر/خواهر، همسر و فرزند) در شهر تهران تشکیل می دادند که از بین آنها به صورت در دسترس ۱۷۱ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (CD-RISC)، پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (CERQ) و پرسشنامه رشد پس از سانحه (PTGI) بودند. برای تحلیل این پژوهش، روش تحلیل مسیر به کار برده شد که با استفاده از آن روابط علی متغیرهای پژوهش بررسی شد. یافته ها نشان داد که تاب آوری با رشد پس از سانحه رابطه مثبت و معنادار دارد و همینطور بین تمام راهبردهای کارآمد تنظیم هیجان و رشد پس از سانحه ضریب همبستگی مثبت وجود داشت. نتیجه می شود که با افزایش میزان تاب آوری در افراد، رشد پس از سانحه نیز افزایش می یابد همینطور با استفاده از راهبردهای کارآمد تنظیم هیجان سطح رشد پس از سانحه در افراد افزایش پیدا می کند. همچنین یافت شد بین مولفه های مختلف کارآمد تنظیم هیجان، تمرکز مجدد بر برنامه ریزی بیشترین تاثیر را بر رشد پس از سانحه دارد. بنابراین می توان نتیجه گرفت، که بهره گیری از روش های کارآمد تنظیم هیجان و تاب آوری می تواند تاثیر بسزایی در افزایش احتمال بروز رشد پس از سانحه در افرادی که انواع سوگ را تجربه می کنند داشته باشد.

Keywords:

تاب آوری , تنظیم هیجان , رشد پس از سانحه , سوگ , کووید - ۱۹