الگوی بازآفرینی شهری پایدار مبتنی بر ورزش: نقش ورزش در توانمندسازی جوامع

رشد فزاینده شهرنشینی، چالش های متعددی را در زمینه توسعه پایدار شهری به وجود آورده است. در این راستا، ورزش به عنوان ابزاری کارآمد می تواند در راستای نیل به توسعه ای پایدار، فراگیر و پویا در شهرها ایفای نقش کند؛ بنابراین پژوهش کنونی با هدف ارائه الگوی بازآفرینی شهری پایدار مبتنی بر ورزش انجام شد. پژوهش حاضر از نوع پژوهش های کیفی بود و با به کارگیری رهیافت نظریه داده بنیاد و رویکرد ظاهرشونده (گلیزر) صورت گرفت. جامعه آماری شامل اعضای هیئت علمی در حوزه ورزش و برنامه ریزی شهری، کارشناسان سازمان شهرداری ها در بخش ورزش و توسعه شهری و کارشناسان ورزشی بود. در این پژوهش از روش نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی استفاده شد. مصاحبه با ۱۶ نفر از جامعه پژوهش انجام گرفت و پس از اشباع نظری، مصاحبه ها متوقف شد. ابزار پژوهش مصاحبه نیمه ساختاریافته بود که داده ها با استفاده از کدگذاری­های سه مرحله ای تجزیه و تحلیل شدند. از معیارهای قابلیت اعتماد تحقیقات کیفی برای بررسی روایی و از روش توافق دو کدگذار برای بررسی پایایی استفاده شد. نتایج نشان داد که ورزش از طریق چهار سطح پیشایندها، بسترها، مقتضیات و پسایندها، توسعه شهری را فراهم می­کند. براساس این مدل، شرایط علی شامل (توسعه آموزشی، توسعه سرمایه­گذاری و توسعه فرصت­های برابر)، عوامل زمینه­ای (شامل توسعه فرهنگی و رسانه و تبلیغات)، عوامل مداخله­گر (شامل توسعه گردشگری و توسعه سلامت عمومی)، راهبردها (شامل توسعه استراتژی­ها و توسعه اقتصادی) و پیامدهای توسعه شهری از طریق ورزش (شامل توسعه اجتماعی، توسعه سیاسی، توسعه محیط زیست و بازآفرینی شهری) بود.

Keywords:

توسعه شهری , صنعت ورزش , توسعه پایدار , بازآفرینی شهری