بررسی تطبیقی ماهیت حقوقی قراردادهای نفتی ایران (IPC) در پرتو حقوق ایران و حقوق بین الملل

قراردادهای جدید نفتی ایران موسوم به «IPC» در راستای جذب سرمایه گذاری خارجی و انتقال فناوری در صنعت نفت و گاز طراحی شده اند. این قراردادها به دلیل تفاوت های بنیادین با الگوهای پیشین، به ویژه بیع متقابل، پرسش های مهمی را درباره ماهیت حقوقی خود برانگیخته اند. آیا این قراردادها در چارچوب عقود معین قانون مدنی قرار می گیرند؟ آیا می توان آنها را قراردادهای اداری و عمومی دانست یا آنکه ماهیتی بین المللی دارند؟ این مقاله با بهره گیری از روش تحلیلی تطبیقی، ماهیت قراردادهای IPC را در پرتو نظریه های مختلف و با توجه به نظام حقوق ایران و حقوق بین الملل بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که IPC نه در قالب عقود معین حقوق داخلی می گنجد و نه صرفا ماهیتی اداری دارد؛ بلکه ترکیبی است از عناصر حقوق عمومی و خصوصی و در عین حال در سطح بین المللی به عنوان قرارداد خدمات خطرپذیر (Risk Service Contract) طبقه بندی می شود. این نتیجه گیری می تواند مبنای اصلاحات حقوقی و قراردادی آتی در ایران باشد.

Keywords:

قراردادهای نفتی , IPC , ماهیت حقوقی , سرمایه گذاری خارجی