آموزش همدلی و مسئولیت پذیری اجتماعی در دانش اموزان

در عصر فردگرایی افراطی و گسست های اجتماعی ناشی از دیجیتالی شدن ارتباطات، رسالت آموزش و پرورش از انتقال صرف دانش فنی به پرورش شایستگی های عاطفی-اجتماعی تغییر جهت داده است. این مقاله به واکاوی عمیق دو سازه بنیادین «همدلی» و «مسولیت پذیری اجتماعی» به عنوان پادزهرهای انزوا و بی تفاوتی مدرن می پردازد. با اتکا به نظریه های روان شناسی رشد، علوم اعصاب تربیتی و پداگوژی انتقادی، استدلال می شود که همدلی یک مهارت قابل آموزش است که ریشه در کارکردهای عصبی (نورون های آینه ای) دارد و مسئولیت پذیری اجتماعی، تبلور عملی این همدلی در عرصه عمومی است. مقاله حاضر با نقد رویکردهای سنتی و رقابت محور، راهکارهایی عملی نظیر یادگیری خدمت محور، ادبیات داستانی همدلانه، و مدل سازی رفتار پروسocial توسط معلمان را بررسی می کند. همچنین چالش های نوظهور مانند «شکاف همدلی دیجیتال» و تاثیر فشار آزمون های پرخطر بر اخلاق مراقبت مورد تحلیل قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که ادغام این مفاهیم در برنامه درسی پنهان و آشکار، نه تنها به سلامت روان دانش آموزان کمک می کند، بلکه پیش شرط توسعه پایدار و دموکراسی در جامعه است.

Keywords:

کلمات کلیدی: آموزش همدلی , مسئولیت پذیری اجتماعی , هوش هیجانی , یادگیری خدمت محور , شهروندی فعال , برنامه درسی پنهان , رشد اخلاقی.