ارزیابی مدل ساختاری پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه با توجه به اثرات روابط معلم- شاگرد و معلم-والدین با نقش میانجی درگیری تحصیلی دانش آموز

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثرات روابط معلم-شاگرد و معلم-والدین بر پیشرفت تحصیلی با نقش میانجی درگیری تحصیلی دانش آموزان انجام شد. این پژوهش بنیادی از نظر روش توصیفی از نوع همبستگی با رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری، کلیه دانش آموزان مشغول به تحصیل مقطع متوسطه دوم شهرستان بیرجند در سال تحصیلی ۹۹ -۱۳۹۸ به تعداد ۱۱۲۲۸ بودند. تعداد ۳۹۲ نفر (۲۵۴ دختر، ۱۳۸ پسر) به همراه یکی از والدین شان به عنوان آزمودنی به روش نمونه-گیری خوشه ای چندمرحله ای و تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده شامل معدل نیم سال تحصیلی، پرسشنامه ارتباط معلم -شاگرد مورای و زوویچ (۲۰۱۰)، پرسشنامه ارتباط معلم-والدین ویکرز و مینکه (۱۹۹۵) و پرسشنامه درگیری تحصیلی فردریکز و مک کلوسکی( ۲۰۱۲) بود. تحلیل داده ها با روش معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای SPSS۲۲ و LISREL۸انجام شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که روابط معلم-شاگرد و معلم-والدین ارتباط مستقیم و غیرمستقیم معنی داری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارد (۰۵/۰p>). هم چنین، درگیری تحصیلی نقش میانجی بین روابط معلم-شاگرد و معلم-والد با پیشرفت تحصیلی دارد (۰۱/۰>p). درگیری عاطفی، شناختی و رفتاری دانش آموز از طریق رابطه معلم-شاگرد و رابطه معلم-والد تبیین می شود(۰۱/۰>p). به علاوه، پیشرفت تحصیلی از طریق ترکیب متغیرهای رابطه معلم-شاگرد، رابطه معلم-والد و درگیری عاطفی، شناختی و رفتاری قابل تبیین است (۰۱/۰>p). یافته های حاضر، علاوه بر تولید دانش نظری، مهارت لازم را در اختیار معلمان و والدین قرار دهد تا رویکرد ارتباطی خود را با دانش آموزان در جهت مثبت سوق دهند و کاربردهای عملی ویژه ای را جهت ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در بردارد

Keywords:

پیشرفت تحصیلی , روابط معلم-شاگرد , معلم-والدین و درگیری تحصیلی