عوامل زمینه ساز نوآوری در مدرسه با رویکرد ساختاری – تفسیری

در عصر حاضر، آموزش و پرورش یکی از مهم ترین نهادهای اثرگذار در زمینه نوآوری محسوب می شود؛ چراکه نقش بنیادینی در رشد، توسعه و پیشرفت جوامع ایفا می کند. در همین راستا، پژوهش حاضر با هدف شناسایی و سطح بندی عوامل زمینه ساز نوآوری در مدرسه با رویکرد ساختاری–تفسیری انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی–پیمایشی است. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه خبرگان بود. جامعه آماری پژوهش را معلمان و مدیران خبره مدارس تشکیل دادند که با استفاده از روش نمونه گیری گلوله برفی، تعداد ۳۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار Excel انجام گرفت.یافته های پژوهش در دو مرحله به دست آمد؛ در مرحله نخست، شاخص های استخراج شده از ادبیات پژوهش با استفاده از تکنیک دلفی فازی در دو راند مورد بررسی قرار گرفتند. در راند اول، تمامی شاخص هایی که امتیاز بالاتر از ۰/۷ کسب کردند، مورد پذیرش قرار گرفتند. در راند دوم نیز تمامی شاخص ها مجددا امتیازی بالاتر از حد آستانه کسب کردند و نیازی به حذف هیچ شاخصی وجود نداشت. در مرحله بعد، به منظور سطح بندی و تعیین روابط میان عوامل زمینه ساز نوآوری در مدرسه، از مدل سازی ساختاری–تفسیری (ISM) استفاده شد. نتایج نشان داد که عوامل زمینه ساز نوآوری در مدرسه در چهار سطح اصلی قابل طبقه بندی هستند.

Keywords:

نوآوری در مدرسه , دلفی فازی , مدل سازی ساختاری–تفسیری