رابطه آموزش و پرورش با رشد شخصیتی دانش آموزان

این پژوهش به بررسی جامع و عمیق رابطه پیچیده و چندوجهی میان نظام آموزش و پرورش و فرآیند شکل گیری و رشد شخصیتی دانش آموزان در ابعاد شناختی، عاطفی، اجتماعی، و اخلاقی می پردازد تحولی بنیادین در ساختار فردی و اجتماعی هر دانش آموز در گرو تعاملات مستمر با محیط آموزشی است که فراتر از انتقال صرف دانش عمل می کند این مقاله با تکیه بر رویکردی تحلیلی و تلفیقی، نقش متغیرهای کلیدی نظیر کیفیت تعاملات معلم با دانش آموز، محتوای برنامه درسی، محیط فیزیکی و فرهنگی مدرسه، و مداخلات خانواده را مورد واکاوی قرار می دهد از آنجا که شخصیت ترکیبی پویا از نگرش ها، ارزش ها و مهارت هاست، آموزش و پرورش به عنوان نهاد رسمی ساختاردهنده اصلی، مسئولیت خطیری در هدایت این رشد ایفا می نماید یافته های پژوهش های روان شناختی و تربیتی نشان می دهند که رویکردهای آموزشی مشارکتی، توجه به هوش های چندگانه و تقویت خودکارآمدی، تاثیر مستقیمی بر بلوغ عاطفی و اجتماعی دانش آموزان دارد چالش های موجود، شامل تمرکز بیش از حد بر سنجش های کمی، فقدان آموزش های کافی در زمینه مهارت های زندگی و تاثیرات منفی فناوری های کنترل نشده، نیازمند بازنگری اساسی در سیاست گذاری های آموزشی است این مقاله با ارائه راهکارهای عملی مبتنی بر نظریه های توسعه شخصیت، بر لزوم ایجاد یکپارچگی میان اهداف آموزشی و اهداف تربیتی تاکید می ورزد و نقش فعال مدرسه به عنوان کانون توسعه متوازن شخصیت را برجسته می سازد.

Keywords:

آموزش و پرورش , شخصیت , دانش آموز.