بازآفرینی فضاهای بلااستفاده شهری با رویکرد توسعه ی پایدار و عدالت فضایی

در دهه های اخیر گسترش نامتوازن شهرها و تغییر الگوهای کاربری زمین موجب پیدایش فضاهای بلااستفاده در بافت های شهری شده است. این فضاها که اغلب در اثر تغییر کارکرد، فرسودگی کالبدی یا بی برنامگی در توسعه شهری به وجود آمده اند، به کانون هایی از رکود اجتماعی و بصری بدل شده و بر کیفیت زندگی شهروندان اثر منفی می گذارند. هدف این پژوهش، بررسی نقش شهرداری ها در فرآیند بازآفرینی این فضاهای رهاشده با تاکید بر اصول توسعه پایدار و عدالت فضایی است. روش تحقیق به صورت توصیفی – تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات میدانی و بررسی اسناد شهری انجام شد. یافته ها نشان می دهد که بازآفرینی فضاهای بلااستفاده علاوه بر ارتقای زیبایی بصری شهر به توزیع متعادل امکانات، افزایش حس تعلق اجتماعی و تقویت پویایی اقتصادی مناطق شهری منجر می شود. با این حال کمبود منابع مالی، نبود هماهنگی میان نهادهای ذی ربط و ضعف در طراحی مشارکتی از چالش های اصلی اجرای این سیاست ها در شهرداری هاست. نتیجه نهایی پژوهش حاکی از آن است که با تدوین سیاست های بومی سازی شده، بهره گیری از ظرفیت بخش خصوصی و جلب مشارکت جامعه محلی می توان فضاهای بلااستفاده را به فرصت های شهری تبدیل کرد. این امر نه تنها سبب ارتقای عدالت فضایی و کیفیت محیط زندگی می شود، بلکه گامی موثر در جهت توسعه پایدار شهری به شمار می رود.

Keywords:

بازآفرینی شهری , فضاهای بلااستفاده , توسعه پایدار , عدالت فضایی , شهرداری