تحلیل سیاست های ملی و منطقه ای در اجرای بند ۲۰ ماده ۵۵ قانون شهرداری ها با تاکید بر حکمرانی چندسطحی و توسعه پایدار شهری

بند ۲۰ ماده ۵۵ قانون شهرداری ها یکی از مهم ترین ابزارهای حقوقی در ساماندهی و انتقال صنوف مزاحم شهری به شمار می رود. هدف از اجرای این بند کاهش آلودگی های زیست محیطی، ارتقای ایمنی و بهبود کیفیت زندگی در مناطق مسکونی است. با این حال، تجربه ی دهه های اخیر نشان داده است که اجرای این قانون به دلیل نبود سیاست های هماهنگ ملی و منطقه ای، با چالش های متعددی مواجه بوده است. این پژوهش با رویکرد سیاست پژوهی و تحلیل نهادی به بررسی ساختار حکمرانی چندسطحی در اجرای بند ۲۰ ماده ۵۵ پرداخته و تاثیر سیاست های کلان بر موفقیت یا ناکامی شهرداری ها در تحقق اهداف توسعه پایدار شهری را مورد تحلیل قرار می دهد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه ی اسناد قانونی، مصاحبه با مدیران شهری و تحلیل تجارب اجرایی در چند کلان شهر ایران است. یافته ها نشان می دهد که نبود هماهنگی میان نهادهای سیاست گذار، موازی کاری اداری، ضعف در سیاست های منطقه ای و کمبود ابزارهای تشویقی برای صنوف از عوامل اصلی کندی اجرای این بند است. از سوی دیگر، شهرهایی که سیاست های محلی خود را با راهبردهای ملی همسو کرده اند، در ساماندهی صنوف مزاحم و بازآفرینی بافت های شهری موفق تر بوده اند. نتایج نهایی بیانگر آن است که تحقق توسعه پایدار شهری در گرو طراحی سازوکارهای هماهنگ میان سطوح مختلف حکمرانی، تدوین سیاست های تشویقی و بهره گیری از مدل های مشارکتی برای اجرای موثر بند ۲۰ ماده ۵۵ قانون شهرداری هاست.

Keywords:

بند ۲۰ ماده ۵۵ قانون شهرداری ها , سیاست های ملی و منطقه ای , توسعه پایدار شهری , صنوف مزاحم , حکمرانی چند سطحی