تحلیل موانع مشارکت شهروندان در اداره امور شهری و راهکارهای بهبود ارتباط شهرداری با مردم

مشارکت شهروندان در اداره امور شهری یکی از شاخص های کلیدی حکمرانی خوب و توسعه پایدار شهری است. در بسیاری از شهرهای ایران فاصله ای قابل توجه میان شهرداری و مردم وجود دارد که سبب کاهش اعتماد، بی تفاوتی اجتماعی و ناکارآمدی در مدیریت شهری شده است. هدف از پژوهش حاضر شناسایی و تحلیل موانع مشارکت شهروندان در تصمیم گیری ها و فعالیت های شهری و ارائه راهکارهایی برای تقویت ارتباط دوسویه شهرداری با مردم است. این پژوهش از نوع کاربردی و به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. داده ها از طریق پرسشنامه و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۰۰ شهروند و ۳۰ نفر از کارکنان شهرداری گردآوری شد. یافته ها نشان می دهد که مهم ترین موانع مشارکت شهروندان عبارتند از بی اعتمادی به نهادهای اجرایی، ضعف شفافیت مالی، اطلاع رسانی ناکافی، تمرکزگرایی در تصمیمات و نبود آموزش شهروندی موثر. نتایج تحلیل نشان داد که تقویت اعتماد متقابل از طریق شفاف سازی اطلاعات، مالی پاسخ گویی مدیران شهری و ایجاد بسترهای گفت وگوی اجتماعی می تواند مشارکت مردم را به طور قابل ملاحظه ای افزایش دهد. همچنین توسعه سامانه های هوشمند شهری، شوراهای محلی و برنامه های آموزش مشارکتی از راهکارهای موثر در ارتقای تعامل میان شهرداری و شهروندان است. بر اساس یافته ها، مشارکت واقعی زمانی محقق می شود که شهروندان احساس کنند نظر و حضور آن ها در تصمیم سازی شهری تاثیرگذار است، نه صرفا نمادین.

Keywords:

مشارکت شهروندان , حکمرانی شهری , شفافیت مالی , اعتماد اجتماعی , مدیریت شهری