تحلیل راهبردی حکمرانی چندسطحی شهری و نقش آن در هم افزایی سیاست های ملی و محلی برای تحقق توسعه پایدار شهری در ایران

تحقق توسعه پایدار شهری در ایران نیازمند هماهنگی میان سیاست های ملی، منطقه ای و محلی است؛ اما پراکندگی نهادی، تداخل وظایف و نبود ساختار یکپارچه حکمرانی شهری مانعی اساسی در مسیر این هدف محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف تحلیل راهبردی حکمرانی چند سطحی شهری و بررسی نقش آن در هم افزایی میان سیاست های ملی و محلی انجام گرفته است. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه ی اسنادی و مصاحبه با مدیران شهری و کارشناسان سیاست گذاری شهری است. یافته ها نشان می دهد که ضعف در هماهنگی بین نهادهای ملی مانند وزارت کشور و سازمان برنامه با سطوح محلی (شهرداری ها و شوراهای اسلامی شهر) موجب موازی کاری، اتلاف منابع و کاهش کارایی برنامه های توسعه ای شده است. تحلیل داده ها نشان می دهد که تحقق حکمرانی چند سطحی مستلزم ایجاد سازوکارهای ارتباطی پایدار، بازتعریف نقش دولت مرکزی در هدایت و نظارت و تقویت ظرفیت تصمیم گیری شهرداری ها است. همچنین تلفیق سیاست های ملی با نیازهای بومی هر شهر می تواند موجب افزایش عدالت، فضای پایداری زیست محیطی و کارایی اقتصادی شود. بر اساس نتایج، توسعه پایدار شهری در ایران تنها زمانی امکان پذیر است که حکمرانی شهری از حالت متمرکز و عمودی به نظامی مشارکتی، شبکه ای و چند سطحی تبدیل گردد که در آن، دولت، شهرداری و شهروندان به صورت هم افزا عمل کنند.

Keywords:

حکمرانی چند سطحی , سیاست گذاری شهری , توسعه پایدار , مدیریت شهری , ایران , هم افزایی نهادی