توسعه پایدار اجتماعی در شهرهای جدید؛ چالش ها و راهکارهای افزایش حس تعلق شهروندی

شهرهای جدید در ایران با هدف تمرکززدایی از کلان شهرها، تامین مسکن و ایجاد تعادل فضایی میان مناطق شهری طراحی شده اند، اما اغلب این شهرها در تحقق پایداری اجتماعی با چالش های اساسی روبه رو هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی مولفه های پایداری اجتماعی و ارائه راهکارهایی برای تقویت حس تعلق شهروندی در شهرهای جدید انجام شده است. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از طریق پرسشنامه و مصاحبه با شهروندان و مدیران شهری در سه شهر جدید پردیس، هشتگرد و صدرا جمع آوری شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که پایین بودن سطح مشارکت اجتماعی، ضعف در خدمات فرهنگی و کمبود فضاهای عمومی موثرترین عوامل در کاهش احساس تعلق شهروندان است. همچنین یافته ها نشان داد که طراحی فضاهای شهری بدون در نظر گرفتن نیازهای فرهنگی و اجتماعی ساکنان جدید منجر به گسست هویتی و کاهش سرمایه اجتماعی می شود. در مقابل اقداماتی نظیر ایجاد مراکز فرهنگی، محلی حمایت از انجمن های مردمی، برنامه ریزی رویدادهای اجتماعی و تقویت خدمات شهری نقش مهمی در افزایش رضایت، اعتماد و حس تعلق شهروندان دارند. پژوهش نتیجه می گیرد که توسعه پایدار اجتماعی زمانی محقق می شود که سیاست های شهری از تمرکز صرف بر زیرساخت های فیزیکی فاصله گرفته و به تقویت پیوندهای انسانی و فرهنگی در شهرهای جدید توجه کنند.

Keywords:

شهرهای جدید , توسعه پایدار اجتماعی , حس تعلق شهروندی , مشارکت اجتماعی , مدیریت شهری