راهبردهای برنامه ریزی شهری پایدار در حمل و نقل عمومی با تاکید بر کاهش آلودگی صوتی و زیست محیطی

شهرنشینی شتابان و وابستگی فزاینده به وسایل نقلیه شخصی بحران های زیست محیطی از جمله آلودگی هوا و آلودگی صوتی را در کلان شهرها تشدید کرده است. حمل و نقل عمومی به عنوان ستون فقرات توسعه شهری پایدار نقش محوری در کاهش این چالش های دوگانه ایفا می کند. این مقاله با هدف تبیین راهبردهای برنامه ریزی شهری پایدار در حوزه حمل و نقل عمومی با تاکید ویژه بر کاهش همزمان آلودگی صوتی و زیست محیطی تدوین شده است. روش تحقیق به کار گرفته شده تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعه نظام مند پیشینه پژوهش های معتبر داخلی و بین المللی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که راهبردهای موثر در این حوزه در قالب یک چارچوب یکپارچه چهار بعدی قابل دسته بندی هستند: ۱- توسعه و بهینه سازی زیرساخت ها شامل ایجاد مسیرهای اختصاصی، الکتریکی سازی و به کارگیری زیرساخت های سبز. ۲- نوسازی و بهینه سازی ناوگان و فناوری شامل گذار به ناوگان پاک، استقرار سامانه های هوشمند و نگهداری پیشگیرانه. ۳- مدیریت و برنامه ریزی کاربری اراضی با محوریت توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی (TOD). ۴- تقویت چارچوب های حکمرانی شامل وضع قوانین سخت گیرانه، مناطق کم انتشار، مشوق های اقتصادی و مشارکت مردمی. نتیجه گیری کلی مقاله این امر تاکید دارد که رویکرد یکپارچه و ترکیبی در به کارگیری این راهبردها، نه تنها به ایجاد سیستم حمل و نقل عمومی کارآمد و جذاب می انجامد بلکه سهم به سزایی در تحقق اهداف توسعه پایدار شهری، شامل ارتقای سلامت، عدالت فضایی و بهبود کیفیت زندگی شهروندان خواهد داشت.

Keywords:

برنامه ریزی شهری پایدار , حمل و نقل عمومی , آلودگی صوتی , آلودگی زیست محیطی , راهبردهای یکپارچه , توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی (TOD)