تحلیل فضایی-زمانی تصادفات حادثه ساز در تهران با استفاده از داده کاوی و شناسایی کانون های پرخطر برای استقرار بهینه ایستگاه های آتش نشانی

تصادفات حادثه ساز در تهران یکی از عوامل اصلی ایجاد تلفات انسانی و آسیب های مالی محسوب می شوند. هدف این پژوهش شناسایی کانون های پرخطر تصادفات با استفاده از تحلیل فضایی-زمانی و داده کاوی و پیشنهاد محل بهینه برای استقرار ایستگاه های آتش نشانی است. داده های تصادفات ۵ ساله (۱۳۹۷-۱۴۰۱) از سازمان ترافیک شهرداری تهران جمع آوری و در محیط GIS و Python تحلیل شد. الگوریتم های خوشه بندی فضایی-زمانی و مدل های پیش بینی Random Forest برای شناسایی نقاط حادثه خیز توسعه یافت. نتایج نشان داد که ۱۲ درصد از معابر بیشترین سهم تصادفات شدید را دارند و استقرار بهینه ۸ ایستگاه جدید آتش نشانی می تواند میانگین زمان رسیدن به محل حادثه را ۲۴٪ کاهش دهد. این روش می تواند به عنوان ابزار تصمیم گیری عملیاتی برای مدیریت شهری و آتش نشانی تهران مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

تصادفات حادثه ساز , داده کاوی , تحلیل فضایی-زمانی , ایستگاه آتش نشانی , شهرداری تهران