تمهیدات طراحی مجتمع مسکونی در اقلیم اصفهان مبتنی بر مولفه های بوم گرایی

با رشد روزافزون شهرنشینی و نیاز به تامین مسکن، طراحی مجتمع های مسکونی به یکی از موضوعات کلیدی در معماری شهری تبدیل شده است. در این میان رویکرد بومگرایی به عنوان راهکاری موثر جهت ایجاد هماهنگی میان انسان، محیط طبیعی و ساختارهای کالبدی شناخته می شود. مقاله حاضر با تمرکز بر اقلیم و فرهنگ شهر اصفهان به بررسی مبانی نظری طراحی مجتمع های مسکونی با تاکید بر اصول بومگرایی و معماری بومی می پردازد. هدف استخراج شاخص هایی برای طراحی مسکن پایدار همساز با محیط و مبتنی بر فرهنگ ساکنان است. یافته ها نشان می دهند که در اقلیم گرم و خشک اصفهان، بهره گیری از مصالح بومی، ایجاد فضاهای نیمه باز، رعایت اصول تهویه طبیعی و درک فرهنگ زیست محور ساکنین نقش بسزایی در کیفیت طراحی مجتمع های مسکونی ایفا می کند. روش تحقیق در بخش نظری این پژوهش از نوع کاربردی و توصیفی-تحلیلی است که با هدف بررسی تاثیر مولفه های بوم گرایی بر شکل گیری معماری بومی مجتمع های مسکونی اصفهان انجام شده است. مهم ترین یافته های این تحقیق استخراج چهار مولفه کلیدی؛ محیط، اقلیم، فرهنگ و اجتماع، و تکنولوژی به عنوان چارچوب مولفه های بومگرایی در طراحی مجتمع مسکونی است. این مقاله بر اهمیت تعامل میان معماری، اقلیم و فرهنگ در جهت ارتقای کیفیت سکونت تاکید دارد.

Keywords:

معماری بومی , بوم گرایی , فرهنگ , محیط اقلیم , تکنولوژی , اصفهان , پایداری , مجتمع مسکونی