طراحی مدل توسعه پایدار شهری با تاکید بر مدیریت بحران و ایمنی شهری در شیراز

کلان شهر شیراز به عنوان یکی از مراکز مهم فرهنگی، تاریخی و اقتصادی ایران، در سال های اخیر با چالش های متعددی در حوزه های زیست محیطی، اجتماعی و کالبدی مواجه بوده است. رشد سریع جمعیت، گسترش بی برنامه محدوده شهری، فشار بر زیرساخت ها و تغییرات اقلیمی از جمله عواملی هستند که ضرورت بازنگری در الگوهای توسعه شهری را آشکار می سازند. در این میان، مدیریت بحران و ارتقای ایمنی شهری به عنوان ارکان اصلی توسعه پایدار شهری نقش تعیین کننده ای دارند. هدف این پژوهش طراحی مدلی مفهومی برای توسعه پایدار شهری با تاکید بر مدیریت بحران و ایمنی شهری در شیراز است. روش تحقیق بر پایه ترکیبی از مطالعات کتابخانه ای، تحلیل اسناد و مصاحبه با کارشناسان و مدیران شهری تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد که بدون توجه به تاب آوری شهری و سازوکارهای پیشگیرانه در مدیریت بحران، امکان تحقق توسعه پایدار وجود نخواهد داشت. در این راستا، تقویت ظرفیت های نهادی شهرداری، هماهنگی بین بخشی با سازمان های امدادی، ارتقای زیرساخت های مقاوم در برابر بلایای طبیعی و انسانی، و آموزش عمومی به شهروندان، از مولفه های کلیدی مدل پیشنهادی محسوب می شوند. همچنین تحلیل نتایج نشان می دهد که ایمنی شهری نه تنها بعد فیزیکی و کالبدی دارد، بلکه به ابعاد اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی نیز پیوند خورده و بدون مشارکت جامعه شهری به نتیجه مطلوب نمی رسد. در نهایت، مدل طراحی شده می تواند به عنوان چارچوبی راهبردی برای سیاست گذاران شهری در شیراز مورد استفاده قرار گیرد و مسیر دستیابی به توسعه ای متوازن، ایمن و پایدار را هموار سازد.

Keywords:

توسعه پایدار شهری , مدیریت بحران , ایمنی شهری , تاب آوری , شیراز