نقش اتحاد استراتژیک انعطاف پذیر سازمانی در سازمان های پروژه محور ایرانی

اتحادهای استراتژیک منعطف، به عنوان سازوکاری کارآمد در عرصه مدیریت نوین، نقشی بی بدیل در ارتقای قابلیت های سازمان های پروژه محور ایفا می نمایند. در بستر اقتصادی تجاری ایران، که با پیچیدگی های ذاتی و ناپایداری های محیطی همراه است، این گونه اتحادها نه تنها به مثابه ابزاری برای تسهیم منابع و کاهش ریسک عمل می کنند، بلکه با افزایش چابکی سازمانی، امکان تطبیق سریع با تحولات پیش بینی نشده را نیز فراهم می سازند. در سازمان های پروژه بنیان ایرانی، که ماهیت فعالیت ها موردی و گذراست، انعطاف پذیری در اتحادهای راهبردی موجب کاهش هزینه های معاملاتی، تسریع در انتقال دانش و فناوری، و نهایتا تحقق اهداف پروژه در چارچوب زمانی و بودجه تعیین شده می گردد. این راهبرد، درواقع پاسخی هوشمندانه به الزامات محیطی و ضامن بقا و رقابت پذیری در بازارهای پویا و پر چالش امروزی است. به عبارتی، اتحاد استراتژیک انعطاف پذیر در سازمان های ایرانی، تنها یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی اجتناب ناپذیر در مسیر توسعه پایدار و افزایش سرمایه فکری و اجتماعی این سازمان ها محسوب می شود. در این پژوهش پس از معرفی اتحادهای متقارن و نامتقارن و انواع اتحادهای استراتژیک دیگر، برای درک بهتر، در یک نمونه موردی مطالعاتی، به بررسی نقش اتحاد استراتژیک انعطاف پذیر در دو سازمان پروژه محور پرداخته شد و نتیجه بهره گیری از این اتحاد و نقش اتحاد استراتژیک در ادامه تشریح گردید و درنهایت مشخص شد که اتحاد استراتژیک زمانی موفقیت آمیز است که منجر به خلق ارزش در سازمان گردد.

Keywords:

اتحاد استراتژیک , تحکیم اتحاد , انعطاف پذیری , سازمان پروژه محور