نقش میانجی اهمال کاری در رابطه بین سبک های انگیزشی رفتاری و تعارض های کاری در شهرداری شیراز

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی اهمال کاری در رابطه بین سبک های انگیزشی رفتاری و تعارض های کاری در شهرداری شیراز در سال ۱۴۰۴ انجام شد. این مطالعه از نوع تحقیق کاربردی-همبستگی و با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری طراحی شد. جامعه آماری پژوهش، کلیه کارکنان شهرداری شیراز بوده و تعداد نمونه با توجه به معیارهای حداقل نمونه مورد نیاز برای تحلیل معادلات ساختاری، ۲۲۰ نفر انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد سبک های انگیزشی رفتاری، اهمال کاری و تعارض های کاری جمع آوری شدند و تحلیل ها با کمک نرم افزار AMOS انجام شد. یافته ها نشان داد که سبک های انگیزشی رفتاری اثر مستقیم معناداری بر تعارض های کاری ندارند، اما اهمال کاری به عنوان یک متغیر میانجی، نقش معناداری در این رابطه ایفا می کند. همچنین، سبک های انگیزشی رفتاری اثر مستقیم مثبت و معناداری بر اهمال کاری دارند و از طریق آن، تعارض های کاری تحت تاثیر قرار می گیرند. نتایج حاکی از این است که کارکنانی که سبک انگیزشی کمتری دارند، بیشتر درگیر اهمال کاری می شوند و این امر تعارض های کاری را افزایش می دهد. بنابراین، اهمال کاری به عنوان یک کانال میانجی، رابطه بین سبک های انگیزشی رفتاری و تعارض های کاری در محیط کاری شهرداری شیراز را توضیح می دهد و مدیریت شهری می تواند با بهبود سبک های انگیزشی و کاهش اهمال کاری، سطح تعارض های کاری را کاهش دهد.

Keywords:

اهمال کاری , سبک های انگیزشی رفتاری , تعارض های کاری