اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر نگرش به زندگی و امید به زندگی زنان مطلقه در شهر اصفهان

هدف پژوهش حاضر اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر نگرش به زندگی و امید به زندگی زنان مطلقه در شهر اصفهان بود. روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل و جامعه آماری شامل زنان مطلقه شهر اصفهان که به روش نمونه گیری در دسترس ۳۰ نفر انتخاب و به طور تصادفی ۱۵ نفر در گروه آزمایش و ۱۵ نفر در گروه کنترل قرار گرفتند سپس به گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان شناختی رفتاری ارائه گردید. ابزارهای گردآوری جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه نگرش به زندگی کیسانو همکاران (۲۰۰۴) و پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر و همکاران (۲۰۰۲) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش آماری تحلیل کواریانس چند متغیره (مانکوا) و تک متغیره استفاده شد. نتایج نشان داد، درمان شناختی رفتاری به طور معناداری بر بهبود نگرش به زندگی و افزایش امید به زندگی زنان مطلقه تاثیر داشت. نتیجه گیری: درمانگران برای بهبود نگرش به زندگی و افزایش امید به زندگی زنان مطلقه می توانند از درمان شناختی رفتاری استفاده کنند.

Keywords:

درمان شناختی رفتاری , نگرش به زندگی , امید , زنان مطلقه