بهینه سازی عملکرد نیروگاههای تجدیدپذیر با استفاده از مدلهای هوش مصنوعی: رویکردی نوین در مدیریت انرژی پایدار

افزایش تقاضای جهانی برای انرژی و ضرورت کاهش انتشار گازهای گلخانه ای موجب رشد سریع استفاده از منابع انرژی تجدیدپذیر شده است. با وجود مزایای زیست محیطی نیروگاههای خورشیدی و بادی، به دلیل نوسانات طبیعی، با چالشهایی در پایداری و بهره وری مواجه اند. در این پژوهش با استفاده از مدلهای هوش مصنوعی شامل شبکه های عصبی مصنوعی (ANN) و الگوریتم بهینه سازی ازدحام ذرات (PSO)، عملکرد نیروگاههای تجدیدپذیر مورد بررسی قرار گرفته است. داده های مورد استفاده شامل بیش از ۸۷۶۰ رکورد ساعتی از پارامترهای محیطی است. نتایج نشان می دهد که مدلهای هوشمند می توانند دقت پیش بینی توان خروجی را تا ۱۵ افزایش داده و بازده کلی سیستم را به میزان ۱۲ بهبود دهند. همچنین با بهره گیری از یافته های پژوهش محمدتقی (۱۴۰۴ رفیعی و ضعیف السادات، ۱۴۰۳) راهکارهای بومی سازی مدلهای هوش مصنوعی برای افزایش تاب آوری و سازگاری با اقلیم ایران نیز بررسی شده اند. این یافته ها نقش کلیدی هوش مصنوعی در توسعه زیرساخت های انرژی پایدار از جمله در بستر نیروگاههای داخلی ایران را تایید می کند.

Keywords:

انرژی تجدیدپذیر , بهینه سازی , هوش مصنوعی , شبکه عصبی , نیروگاه خورشیدی , نیروگاه بادی , تاب آوری , بومی سازی