نماز پلی از ناسوت به ملکوت؛ تحلیل انسان شناختی نماز به عنوان فضای انتقالی میان امر قدسی و امر زمینی

نماز به عنوان یکی از ارکان اصلی اسلام نه تنها یک عمل عبادی فردی بلکه آیینی است که جنبه های مناسکی، انسان شناختی و اجتماعی را در بر می گیرد. این مقاله با رویکرد بین رشته ای، نماز را به عنوان فضای انتقالی میان امر قدسی و امر زمینی بررسی می کند با تکیه بر نظریه های انسان شناسی دین مانند دیدگاه های میرچا الیاده، آرنولد ون ژنپ، ویکتور ترنر، کلیفورد گرتز و امیل دورکیم، و همچنین منابع اسلامی همچون آثار سید حسین نصر و امام خمینی، نشان می دهد چگونه نماز مراحل، جدایی، گذار و ادغام را در تجربه انسانی ایجاد می کند. مقاله بر جنبه های بدنی، زمانی، مکانی، فردی و جمعی نماز تمرکز دارد و با تحلیل عمیق نقش آن را در شکل گیری هویت دینی و تعادل میان ناسوت و ملکوت تفسیر می نماید. یافته ها تاکید می کنند که نماز ابزاری تحول آفرین برای حفظ پیوند انسان با امر قدسی در دنیای مدرن است. همچنین از مقالات اخیر مانند بررسی نقش خانواده در تربیت دینی کودکان جمالی (۱۴۰۲) و تاثیر دعا در سلامت روان ابراهیمی و همکاران (۱۴۰۲) برای تقویت تحلیل استفاده شده است.

Keywords:

انسان شناسی نماز , نماز و آیین های گذار , ابعاد اجتماعی نماز , نماز و امر قدسی , پدیدارشناسی نماز