بهائیت، پیدایش سبک زندگی و معنویتی نو در ایران عصر قاجار-پهلوی

بهائیت از جریان های اجتماعی و فکری در قرن ۱۹ است که به رهبری بهاءالله ایجاد شد. این آیین از دل فرقه بابیت در زمان حکومت قاجاریه در ایران تشکیل شده است که به دنبال تشکیل هویت و نظام اجتماعی و اداری جدیدی بود. با توجه به وضعیت نابه سامان زمانه و روحیه مذهبی و اعتقاد به ظهور منجی و نجات دهنده در باور، ایرانیان این آیین رشد کرد و البته از همان ابتدا با واکنش قشر روحانیون مواجه شد. دلیل این مخالفت ها نه تنها عقاید مذهبی بلکه ساختار اجتماعی و فرهنگی جامعه بود و در پی اصلاحاتی برآمدند که موجب نگرانی روحانی ها شد. بهائیان با ساختارمند کردن خود و ایجاد نهادها و محافل شهری و تاسیس بیت العدل، در سطح گسترده تری اهداف خود را دنبال کردند. آنها در پی اصلاح دینی و تحول اجتماعی، فرهنگی، در تلاش برای ارائه تفسیری جدید از دین و جریانات فکری معنوی بودند. در نوشته حاضر با تکیه بر منابع سعی بر بیان تحلیلی سبک زندگی و عقاید بهائیان و علت گسترش این آیین با وجود مخالفت های شدید روحانیون است، به طوری که از دوران قاجار تا پهلوی و حتی بعد از انقلاب در ایران حضور دارند و بررسی این گفتمان مدرنیته که هنوز در سیر تاریخی اندیشه های ایرانی نفوذ دارد، از مباحث مهم در تاریخ معاصر است.

Keywords:

بهائیت , بابیت , مدرنیته , دین