خوانش فضاهای معماری پست مدرن به روش نشانه شناسی پساساختارگرا (نمونه مورد مطالعه سینماها)

بیان مساله در دهه های پایانی قرن بیستم معماری پست مدرن با عبور از اصول صلب، مدرنیسم رویکردی انعطاف پذیر، چندلایه و متکثر به فضا را مطرح کرد که بیش از آنکه محصول عملکرد صرف باشد حامل معانی، چندگانه نشانه ها، روایت ها و متون فرهنگی شد. در این میان سینماها به عنوان فضاهایی که هم فیزیکی اند و هم رسانهای بستری مناسب برای تحلیل نشانه شناختی فراهم کرده اند. روش تحقیق: روش تحقیق این مطالعه به صورت تحلیلی توصیفی با رویکرد استقرایی و جز به کل بوده و از طرف دیگر به صورت پدیدارشناسانه و انکشاف حقیقت است که بر پایه مطالعات اسنادی و تحلیل نشانه ای انجام شده است. یافته ها: این پژوهش بر آن است تا با تکیه بر نشانه شناسی پساساختارگرا و از منظر خوانش لایه ای شامل پنج مولفه ی متن، زمینه، بینامتنیت، رمز (کد) و رسانه به تحلیل سه نمونه از فضاهای سینمایی در بافت پست مدرن بپردازد؛ سینمای UFA درسدن اثر کوپ همیل بلاو، پردیس سینمایی اثر رضا دانشمیر و سالن رقص هلند اثر رم کولهاس و پردیس سینمایی چارسو اثر محمد مجیدی. این پروژه ها برخلاف فرم های خطی، مدرن واجد لایه های معنایی پیچیده اند؛ فضا در آنها نه تنها محمل کارکرد بلکه حامل رمزگان، فرهنگی، حافظه تاریخی و روایت رسانه ای است. تحلیل نشان می دهد که در این فضاها متن و زمینه در تعامل دائمی اند و معنا از طریق برهم کنش نشانه ها و خوانش های متکثر مخاطب تولید می شود. نتیجه گیری در پایان نتیجه گیری می شود که نشانه شناسی لایه ای به عنوان روشی برای خوانش نشانه شناسی پساساختارگرا امکان درک ژرف تر از ساختار معناساز معماری پست مدرن را فراهم می آورد.

Keywords:

نشانه شناسی , پساساختارگرا , معماری , سینما , پست مدرن , بینامتنیت