تاثیر متغیرهای انگیزشی- نگرشی بر صلاحیت حرفه ای معلمان با میانجی گری خودکارآمدی

چکیده پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر متغیرهای انگیزشی- نگرشی بر صلاحیت حرفه ای معلمان با میانجی گری خودکارآمدی شغلی انجام شد. این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه پژوهش حاضر معلمان شهر بغداد در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بودند که از میان آنها ۲۵۰ نفر با روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. ابزارهای استفاده شده در این پژوهش شامل پرسشنامه انگیزش شغلی (گانگه و همکاران، ۲۰۱۵)، خشنودی شغلی (اسمیت و همکاران، ۱۹۶۹)، اخلاق حرفه ای (هاکرینا، ۲۰۱۱)، خودکارآمدی شغل (اسچانن و همکاران، ۲۰۰۱)، صلاحیت حرفه ای (ملائی نژاد، ۱۳۹۱) بود. داده های گردآوری شده با روش مدلسازی معادلات ساختاری در نرم افزارهای SPSS-۲۶ و PLS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مدل از برازش مطلوبی برخوردار است؛ اثر مستقیم خشنودی شغلی و اخلاق حرفه ای بر صلاحیت حرفه ای معلمان می باشد. اما اثر مستقیم انگیزش شغلی بر صلاحیت حرفه ای معنادار نبود. اما خودکارآمدی شغلی از نقش میانجی گری کامل در رابطه انگیزش و خشنودی شغلی با صلاحیت حرفه ای معلمان برخوردار است. بنابرنتایج این پژوهش، برای بهبود صلاحیت حرفه ای معلمان، لازم است که به طور همزمان بر ارتقاء متغیرهای انگیزشی-نگرشی مانند انگیزش، خشنودی شغلی و اخلاق حرفه ای تمرکز نمود و با افزایش خودکارآمدی شغلی معلمان اثرات متغیرهای انگیزشی-شغلی بر صلاحیت حرفه ای معلمان را افزایش داد.

Keywords:

انگیزش , خشنودی , اخلاق حرفه ای , صلاحیت حرفه ای , خودکارآمدی , معلمان