پیش بینی رضایت زناشویی براساس طرحواره های ناسازگار اولیه، سبک های دلبستگی و سبک های ارتباطی زنان شاغل

هدف پژوهش حاضر پیش بینی رضایت زناشویی براساس طرحواره های ناسازگار اولیه، سبک های دلبستگی و سبک های ارتباطی زنان شاغل بود. جامعه آماری این پژوهش زنان شاغل ساکن شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بودند. تعداد ۲۵۰ نفر از زنان شاغل به شیوه در دسترس به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل، پرسشنامه پرسشنامه رضایت زناشویی (انریچ فورز و السون، ۱۹۸۹)، سبک های دلبستگی (هازن و شیور، ۱۹۸۷)، طرحواره های ناسازگار اولیه (یانگ، ۲۰۰۳) و سبک های ارتباطی (ویلیامسون و همکاران، ۲۰۱۰) بود. داده های پژوهش با آزمون آماری همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده و چندگانه با استفاده از نرم افزار آماری SPSS ۲۶ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که رضایت زناشویی براساس طرحواره های ناسازگار اولیه، سبک های دلبستگی و سبک های ارتباطی زنان شاغل قابل پیش بینی بود (۰.۰۵ > p). طرحواره های ناسازگار اولیه، سبک های دلبستگی ناایمن و سبک های ارتباطی ناکارآمد می توانند پیش بینی کننده های مهمی برای رضایت زناشویی در این گروه از زنان باشند.

Keywords:

رضایت زناشویی , طرحواره های ناسازگار اولیه , سبک های دلبستگی , سبک های ارتباطی