رابطه روان رنجوری و طلاق عاطفی با میانجی گری راهبردهای مقابله ای و تنظیم هیجان زوجین

هدف پژوهش حاضر تعیین میزان رابطه روان رنجوری و طلاق عاطفی با میانجیگری راهبردهای مقابله ای و تنظیم هیجان زوجین بود. پژوهش از لحاظ هدف، کاربردی از لحاظ ماهیت اجرا همبستگی مبتنی بر معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زوجین شهر آمل در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۲ بودند که به مراکز مشاوره و روانشناسی شهرستان آمل مراجعه کرده اند. تعداد ۳۰۸ نفر بر اساس روش نمونه گیری خوشه ای به عنوان نمونه نهایی انتخاب شدند. از پرسش نامه های طلاق عاطفی محمدی و همکاران (۱۳۹۴)؛ پنج عامل بزرگ شخصیت کاستا و مک کری (۱۹۹۲)، تنظیم هیجانی گراس و جان (۲۰۰۳) و سبک های مقابله ای پارکر و اندلر (۱۹۹۰) برای جمع آوری داده ها استفاده گردید. داده های جمع آوری شده با استفاده از معادلات ساختاری در نرم افزار AMOS مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که مدل پیشنهادی برازش خوبی دارد، به این معنی که روان رنجورخویی می تواند طلاق عاطفی را از طریق نقش میانجی تنظیم هیجان و راهبرد مقابله ای هیجان مدار پیش بینی کند. همچنین براساس نتایج روان رنجوری بر مقابله مسئله مدار، ارزیابی مجدد تاثیر مستقیم منفی و بر مقابله هیجان مدار، سرکوب هیجانی و طلاق عاطفی تاثیر مثبت داشته است. و ارزیابی مجدد، راهبرد مقابله ای اجتناب مدار و مساله مدار بر طلاق عاطفی زوجین اثر منفی و سرکوب هیجانی و راهبرد هیجان مدار بر طلاق عاطفی اثر مثبت دارد. با توجه به نقش روان رنجوری، راهبردهای مقابله و تنظیم هیجان در طلاق عاطفی، پرداختن به این عوامل در مشاوره و آموزش قبل از ازدواج و تحقیقات آتی عملی و موثر خواهد بود.

Keywords:

روان رنجوری , طلاق عاطفی , راهبردهای مقابله ای و تنظیم هیجان , تعارض زوجین