اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر نگرش های ناکارآمد در زوجین متقاضی طلاق

هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر نگرش های ناکارآمد در زوجین متقاضی طلاق انجام شده است. طلاق یک آسیب خانوادگی و همچنین اجتماعی می باشد که اکثر افراد جامعه با عوارض سوء آن به نوبه ی خود درگیر می شوند. طلاق پدیده ای است که نتیجه و پیامد متفاوت اقتصادی، اجتماعی و روان شناختی دارد. زوج هایی که طلاق می گیرند با مشکلات فراوان فردی و بین فردی روبرو می شوند. طلاق فشارهای روانی و اختلال در عملکرد خانواده را به همراه دارد که این امر باعث بوجودآمدن مشکلات عاطفی و رفتاری در فرد شود و بدینگونه سلامتی افراد را به خطر بیندازد. براساس نظریه بک، نگرش های ناکارآمد، معیارهایی انعطاف ناپذیر و کمال گرایانه هستند که فرد از آن برای قضاوت درباره خود و دیگران استفاده می کند. از آنجا که این نگرش ها انعطاف ناپذیر، افراطی و مقاوم در مقابله تغییر هستند، ناکارآمد تلقی می شوند. نگرش های ناکارآمد باورها و روان بنه های جهت گیرانه ای می باشند که فرد نسبت به خود، اطراف، جهان و آینده دارد. درمان تعهد و پذیرش ترکیبی از چهار رویکرد توجه است: آگاهی، پذیرش، تعهد و تغییر رفتار. این بر این فرض استوار است که مشکل اصلی که اکثر مراجعین با آن مواجه هستند اجتناب تجربی است که اجتناب فرد از افکار، احساسات، حواس و سایر رویدادهای خصوصی است. بنابراین پژوهش حاضر به دنبال پاسخ به این سوال است که آیا درمان پذیرش و تعهد بر نگرش های ناکارآمد در زوجین متقاضی طلاق تاثیر دارد؟

Keywords:

درمان پذیرش و تعهد , نگرش های ناکارآمد , زوجین متقاضی طلاق