تاثیر هوش هیجانی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

در این پژوهش در قالب یک مطالعه علمی و پژوهشی به بررسی تاثیر هوش هیجانی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی پرداخته شد. هدف پژوهش کاربردی، نوع داده ها کمی و روش و ماهیت پژوهش توصیفی (همبستگی) در نظر گرفته شد. جامعه آماری پژوهش را تمام دانش آموزان دوره ابتدایی تشکیل دادند. حجم نمونه بر اساس روش کلاین ۳۲۴ نفر برآورد شد و این تعداد با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار پژوهش دو پرسشنامه از نوع استاندارد و هنجار شده بود. پرسشنامه هوش هیجانی شرینگ (۱۹۹۶) دربرگیرنده ۳۳ عبارت و ۵ بعد خودآگاهی، خودکنترلی، خودانگیزی، همدلی، مهارت های اجتماعی بود. پرسشنامه پیشرفت تحصیلی فام و تیلور (۱۹۹۹) دربرگیرنده ۴۸ عبارت بود. طیف پاسخدهی به هر دو پرسشنامه ۵ درجه ای لیکرت بود. برای تجزیه و تحلیل داده های پژوهش از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار و واریانس و کجی و کشیدگی) و آمار استنباطی (آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون) استفاده شد. نرم افزار آماری SPSS بود. نتایج نشان داد بیشتر شرکت کنندگان در پژوهش دانش آموزان پسر دوره ابتدایی بودند. داده های پژوهش نرمال بودند. ابعاد هوش هیجانی یعنی خودآگاهی، خودکنترلی، خودانگیزی، همدلی، مهارت های اجتماعی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تاثیر دارد و میزان تاثیر هوش هیجانی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ۷/۷۲ درصد است.

Keywords:

هوش , هوش هیجانی , پیشرفت تحصیلی , دانش آموزان