اثربخشی کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر تکانشگری، رفتار خود آسیبی و حساسیت بین فردی در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر اثربخشی کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر تکانشگری، رفتار خود آسیبی و حساسیت بین فردی در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز بوده است . روش انجام تحقیق به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون و پیگیری با دو گروه آزمایش و کنترل بود که به صورت در دسترس انتخاب شدند و از آنجا که جامعه آماری شامل همه افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز بودند از بین آنها ۳۰ نفر از طریق اجرای آزمون تکانشگری ، خودآسیبی و حساسیت بین فردی که نمره بیشتری داشتند مشخص شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (۱۵نفر آزمایش و ۱۵نفر گروه کنترل) گمارده شدند و آزمودنی های گروه آزمایش تحت آموزش به روش کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی قرار گرفتند ابزارهای اندازه گیری مقیاس تکانشگری بارت و همکاران (۱۹۹۵)، خود آسیبی کلونسکی و گلن (۲۰۰۹) و حساسیت بین فردی بویس و پارکر (۱۹۸۹) مورد استفاده قرار گرفت . جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات از روش آماری تحلیل کوواریانس و نرم افزار ۲۶spss استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر تکانشگری، رفتار خود آسیبی و حساسیت بین فردی در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز تاثیر دارد.

Keywords:

استرس , ذهن آگاهی , تکانشگری , رفتار خود آسیبی , حساسیت بین فردی , اختلال شخصیت مرزی