بررسی اثر بخشی درمان شناختی - رفتاری بر پرخاشگری و تحمل پریشانی در زنان مبتلا به اختلال ملال پیش از قاعدگی

چکیده پژوهش حاضر، با هدف اثر بخشی درمان شناختی-رفتاری بر تحمل پریشانی و پرخاشگری در زنان مبتلا به اختلال ملال پیش از قاعدگی انجام شده است. مطالعه حاضر از نوع نیمه آزمایشی که در آن از طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل با سنجش در خط پایه پس از مداخله و پیگیری ۱ماهه با گروه کنترل انجام گرفت. تعداد ۳۰نفر از زنان ۲۵ تا ۴۰ ساله دارای تشخیص اختلال ملال پیش از قاعدگی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روانشناختی شهرستان آمل در سال ۱۴۰۳ بودند انتخاب و به طور تصادفی به گروه آزمایش (شناختی-رفتاری n=۱۵) و (کنترلn=۱۵) گماشته شدند. کلیه شرکت کنندگان پرسشنامه های دموگرافیک، تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) و پرخاشگری باس و پری (۱۹۹۲)، را در سه مرحله تکمیل کردند. فرضیه های مربوط به اثربخشی مداخله پژوش با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری و آزمون تعقیبی بونفرونی و با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۱ تحلیل شدند. نتایج پژوهش حاضر نشان داد میانگین متغیر تحمل پریشانی و پرخاشگری در مرحله پیش آزمون بین دو گروه تفاوت معنی داری وجود ندارد که نشانگر همگن بودن دو گروه پژوهش در مرحله پیش آزمون است، اما تفاوت بین دو گروه در مراحل پس آزمون و پیگیری تفاوت معنی داری بود که می تواند حاکی از اثربخشی مداخله بر متغیرهای ذکر شده و نیز پایداری اثربخشی در مرحله پیگیری بوده است. با توجه به اثر بخشی شناختی-رفتاری این درمان در اولویت درمانی قرار داده شود.

Keywords:

شناختی-رفتاری , تحمل پریشانی , پرخاشگری , اختلال ملال پیش از قاعدگی