طراحی مدل ساختاری انتقام در رانندگی براساس متغیرهای اضطرار مثبت، اضطرار منفی و تحمل ابهام

مقدمه: با توجه به گسترش روزافزون سوانح رانندگی در کشور نیاز به پژوهش در این زمینه بیشتر از قبل قابل توجه است. هدف: مطالعه حاضر با هدف طراحی مدل ساختاری انتقام در رانندگی براساس متغیرهای اضطرار مثبت، اضطرار منفی و تحمل ابهام در میان رانندگان انجام گرفت. روش: پژوهش حاضر یک پژوهش توصیفی از نوع معادلات ساختاری می باشد. جامعه آماری این تحقیق کلیه رانندگان تاکسی داخل شهر کرج در سال ۱۳۹۹ بوده است. با استفاده فرمول نمونه گیری طرح های همبستگی مقطعی، نمونه ای به تعداد ۳۰۰ نفر انتخاب گردیده است. به دلیل گسترده بودن جامعه آماری، در این مطالعه از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای استفاده شده است. به منظور انجام پژوهش از پرسشنامه های انتقام در رانندگی (۱۳۹۸) و مقیاس تحمل ابهام (۱۹۹۳) و مقیاس اضطرار مثبت و منفی (۲۰۰۴) استفاده شد. برای بررسی فرضیات از ضریب همبستگی پیرسون، بوت استراپ و سوبل استفاده گردید و ضمنا از نرم افزار آماری سوبل و SPSS نسخه ۲۴ استفاده شده است. نتایج: نتایج پژوهش نشان داد که میان متغیر انتقام در رانندگی و متغیر اضطرار مثبت و منفی با نقش میانجی تحمل ابهام ارتباط خطی وجود دارد (۰.۰۰۱ > p). نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان می دهد که مو متغیر انتقام در رانندگی و متغیر اضطرار مثبت و منفی با نقش میانجی تحمل ابهام در میان رانندگان ارتباط دارد(۰.۰۰۱ > p). پیشنهاد می شود از جمعیت دیگر استان های کشور به منظور افزایش قدرت تعمیم نتایج پژوهش استفاده شود.

Keywords:

انتقام , اضطرار مثبت , اضطرار منفی , تحمل ابهام