اثربخشی طرحواره درمانی بر سرگشتگی ذهنی و تعاملات اجتماعی افراد مبتلا اختلال اضطراب اجتماعی

Publish Year: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 14

This Paper With 16 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

IPCAE02_0862

تاریخ نمایه سازی: 13 بهمن 1404

Abstract:

در این مطالعه، تاثیر طرحواره درمانی بر دو مولفه ی مهم یعنی سرگشتگی ذهنی و تعاملات اجتماعی در افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی به طور کامل و با دقت بررسی شده است. اختلال اضطراب اجتماعی یکی از شایع ترین اختلالات روانی است که به طور گسترده ای زندگی روزمره افراد را تحت تاثیر قرار می دهد. این اختلال نه تنها باعث کاهش کیفیت زندگی شخصی و شغلی می شود، بلکه به علت اثرگذاری بر سلامت روان در طولانی مدت، می تواند به افزایش حالت های سرگشتگی ذهنی و کاهش تعاملات اجتماعی موثر منجر شود. بسیاری از مبتلایان به این اختلال از ترس حضور در مجامع اجتماعی و نگرانی از ارزیابی منفی توسط دیگران رنج می برند. طرحواره درمانی، به عنوان رویکردی نوین و جامع، تلاش دارد تا با شناسایی و بازسازی الگوهای شناختی ناکارآمد، مسیر بهبود را برای بیماران هموارتر سازد. این روش، با تمرکز بر تغییر طرحواره های ناسازگار که از تجربیات منفی دوران کودکی و نوجوانی ناشی می شوند، می تواند به کاهش علائم اضطراب و بهبود عملکرد اجتماعی بیماران کمک کند. در این مطالعه، از طراحی پژوهشی پیش آزمون و پس آزمون بهره گرفته شده و تعداد ۶۰ نفر از افراد مبتلا به این اختلال به صورت تصادفی انتخاب گردیدند. شرکت کنندگان در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند که گروه آزمایش تحت جلسات مداخله ای طرحواره درمانی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های معتبر برای ارزیابی میزان سرگشتگی ذهنی و تعاملات اجتماعی بود که در دو مرحله قبل و بعد از مداخلات تکمیل شدند. نتایج به دست آمده نشان داد که طرحواره درمانی توانست به طور معناداری باعث کاهش سرگشتگی ذهنی و افزایش کیفیت تعاملات اجتماعی در گروه آزمایش شود، در حالی که تغییرات قابل توجهی در گروه کنترل دیده نشد. تحلیل های آماری نشان داد که تغییر طرحواره های فکری و رفتاری ناکارآمد، موجب تقویت خودآگاهی و افزایش مهارت های اجتماعی افراد می شود. این یافته ها ضمن اعتبار بخشیدن به روش طرحواره درمانی، اهمیت آن را به عنوان یک رویکرد اثربخش در مواجهه با مشکلات روانی جامعه هدف تایید می کند. با توجه به محدودیت های خاص این مطالعه، از جمله عدم پیگیری طولانی مدت و حجم نمونه محدود، توصیه می شود که تحقیقات آتی با جمعیت بیشتری انجام شود تا نتایج دقیق تری حاصل گردد.

Authors

مهدیه پورجبار اقدم

کارشناسی روانشناسی - کودکان استثنایی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، استان تهران، ایران