اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر تاب آوری تحصیلی و بخشودگی بین فردی دانش آموزان مدرسه گریز

این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر تاب آوری تحصیلی و بخشودگی بین فردی دانش آموزان مدرسه گریز انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش دانش آموزان مدرسه گریز شهر دزفول در سال ۱۴۰۳ بودند. حجم نمونه پژوهش شامل ۳۰ دانش آموز مدرسه گریز بود که با روش نمونه گیری در دسترس و با توجه به ملاک های ورود و خروج مطالعه انتخاب شدند. گروه آزمایش مداخله آموزشی را هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای هفتگی دریافت نمودند. پرسش نامه های مورد استفاده در این پژوهش شامل تاب آوری تحصیلی و بخشودگی بین فردی بود. داده ها با تحلیل کوواریانس تک متغیره و چندمتغیره، با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد بین گروه های آزمایش و گواه از تاب آوری تحصیلی و بخشودگی بین فردی تفاوت معنی داری وجود داشت (۰۰۱/۰>p). منطبق با یافته های پژوهش حاضر می توان مداخله مبتنی بر شفقت را به عنوان یک روش کارا جهت افزایش تاب آوری تحصیلی و بخشودگی بین فردی پیشنهاد داد.

Keywords:

تاب آوری تحصیلی , بخشودگی بین فردی , درمان مبتنی بر شفقت , مدرسه گریزی