اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر همجوشی شناختی در پرستاران دارای فرسودگی شغلی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر همجوشی شناختی در پرستاران دارای فرسودگی شغلی انجام شد. پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش های کاربردی و از لحاظ روش از نوع نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه پژوهش را کلیه پرستاران شاغل بیمارستان علوم پزشکی دارای فرسودگی شغلی در شهرستان ساری در سال ۱۴۰۲ تشکیل دادند که از بین آن ها به صورت هدفمند ۳۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه های استاندارد فرسودگی شغلی مسلش (۱۹۸۱)، همجوشی شناختی گیلاندرز و همکاران (۲۰۱۰) و بسته آموزشی درمان مبتنی بر شفقت به خود گیلبرت (۲۰۱۰) بود. روش تحلیل این پژوهش، آزمون کوواریانس تک متغیره بود که با استفاده از آن روابط علی متغیرهای پژوهش بررسی شد. یافته ها نشان داد که درمان متمرکز بر شفقت بر همجوشی شناختی در پرستاران دارای فرسودگی شغلی با ضریب اثرگذاری (Eta) ۰.۶۰۷، اثرگذار است. بنابراین میزان اثرگذاری درمان متمرکز بر شفقت بر همجوشی شناختی ۶۱ درصد است. با توجه نتایج پژوهش به مدیران و مسئولین بخش های مختلف، پیشنهاد می شود که در راستای کاهش فرسودگی شغلی و افزایش کارآیی کارکنان بر روی همجوشی شناختی کارکنان خود توجه ویژه ای داشته باشند.

Keywords:

درمان متمرکز بر شفقت , همجوشی شناختی , پرستاران , فرسودگی شغلی