اثربخشی درمان مبتنی بر طرحواره بر مشکلات شناختی و نشخوار فکری در زنان آسیب دیده از طلاق

پژوهش حاضر با هدف اثربخشی درمان مبتنی بر طرحواره بر مشکلات شناختی و نشخوار فکری زنان آسیب دیده از طلاق انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش، شامل کلیه زنان آسیب دیده از طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر آمل در سال ۱۴۰۲ به تعداد ۶۵۰ نفر می باشند. از بین حجم جامعه تعداد ۳۰ نفر از مراجعه کنندگان (مثبت زندگی بهزیستی و مرکز مشاوره روان یار) بر اساس معیارهای ورود و خروج و به روش دسترس انتخاب شدند که با استفاده از شیوه تصادفی سازی ساده، افراد نمونه در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) قرار گرفتند و وارد طرح شدند. قبل از شروع مداخله به عنوان پیش آزمون، پرسشنامه مشکلات شناختی و نشخوار فکری نولن هوکسما و مارو (۱۹۹۱) اجرا شد. در ادامه افراد گروه آزمایش تحت آموزش جلسات درمان مبتنی بر طرحواره بر اساس پروتکل درمان مبتنی بر طرحواره (یانگ و همکاران، ۲۰۰۳) بصورت گروهی طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای به مدت دو ماه قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ گونه آموزشی دریافت نکردند. پس از اتمام دوره آموزشی، پرسشنامه مجددا در هر دو گروه توزیع و اجرا شد. جهت بررسی تفاوت میانگین گروه ها در پیش آزمون و پس آزمون از تحلیل کوواریانس تک متغیری (آنکوا) با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد درمان مبتنی بر طرحواره بر مشکلات شناختی و نشخوار فکری زنان آسیب دیده از طلاق موثر است. بنابراین می توان درمان مبتنی بر طرحواره را بعنوان مداخله موثر در بهبود مشکلات شناختی و نشخوار فکری زنان آسیب دیده از طلاق توصیه نمود.

Keywords:

درمان مبتنی بر طرحواره , مشکلات شناختی و نشخوار فکری , طلاق