ارتباط خودکارآمدی و خودآگاهی با افکار خودکشی نوجوانان دختر دبیرستان های قائمشهر

دوره نوجوانی دوره ای از تغییرات و یکی از مهمترین دوران رشد فرد است. در این سن تغییرات مختلف شامل استقلال، صمیمیت، پیشرفت، هویت رخ می دهد. عوامل بسیاری سبب می شود تا نوجوانان در معرض افکار خودکشی قرار بگیرند. از جمله میزان خودآگاهی آنان از احساساتشان و توانایی برخورد با مسائل و خودکارامدی نوجوان می باشد. این پژوهش با هدف تعیین نقش خودآگاهی و خودکارآمدی بر افکار خودکشی نوجوانان دختر شهرستان قائمشهر انجام شد. به روش توصیفی و همبستگی بود. جامعه این پژوهش تمامی دانش آموزانی دختر دبیرستان های شهر قائمشهر سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۴۰۱ بودند و ۱۶۳ نفر از آنها به عنوان نمونه به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه خودآگاهی خصوصی مادوکس و افکارخودکشی بک و خودکارآمدی شرر استفاده شد. جهت تحلیل داده از نرم افزار spss۲۲ و روش همبستگی پیرسون و رگرسیون استفاده شد. نتایج این پژوهش نشان داد خودکارآمدی با افکار خودکشی، ارتباط معکوس دارد. همچنین بین خودآگاهی خصوصی و خودآگاهی عمومی با افکار خودکشی رابطه معکوس و معنی داری وجود دارد درنتیجه خودکارآمدی و ابعاد خودآگاهی در شکل گیری افکار خودکشی نوجوانان نقش دارد.

Keywords:

خودکارآمدی , خودآگاهی , افکار خودکشی